Vietnam

Dag 1: Amsterdam – Singapore
 Om 6.00 uur gaat de wekker. Om 8 uur op naar Schiphol. Omstreeks 12 uur gaan we de lucht in. We hebben op de heenvlucht nogal wat turbulentie maar vermaken ons toch wel dankzij de vele computerspelletjes en films die de vliegtuigmaatschappij aanbiedt.


Dag 2: Singapore – Ho Chi Minh City
Rond 5.30 uur ‘s ochtends landen we in Singapore. Om 9.30 uur vertrekt de aansluitende vlucht naar Ho Chi Minh City. Tot die tijd wat rondhangen op de luchthaven. Ook de vlucht naar HCMC is nogal turbulent. Na een korte vlucht van 2 uur. Daar wacht ons de bureaucratie van de visa. Gelukkig duurt het niet echt lang en gaat het vrij gemakkelijk allemaal.

In de aankomsthal zien we gelukkig wel een ATM staan, we besluiten gelijk maar wat geld op te nemen. Wij zijn dan gelijk miljonairs, voor het eerst in ons leven! (Een miljoen Vietnamese dong is ongeveer 50 euro, dus dat is nog steeds geen indrukwekkend bedrag).

Click to see more photo's Daarna naar buiten. Als we ons door een menigte van wachtende mensen hebben doorgeworsteld, ontfermt zich een taxichauffeur over ons. Maar onze reisgids waarschuwde ons al voor taxichauffeurs die geen pasje dragen, en dat had deze man niet. Dus negeren we hem en lopen door naar een taxichauffeur die wel een pasje draagt. Die brengt ons inderdaad keurig naar de plaats van bestemming. Tijdens de rit wordt al duidelijk wat het meest gebruikte vervoermiddel in Vietnam is: niet de fiets, zoals vroeger, maar de brommer! We zijn nog niet uitgestapt of we worden aangeklampt door een aantal hotelrunners, motortaxibestuurders, verkopers. Ook deze laten we links liggen, we lopen direct door naar het hotel dat we voor ogen hadden. Daar checken we in.

Vervolgens lopen we wat langs de reisbureaus om te bepalen wat ze allemaal voor trips naar de Mekong Delta aanbieden, een bestemming die we ook graag tijdens deze reis willen aandoen. Lopend op straat komen we erachter dat je in Vietnam nooit alleen bent: er is altijd wel iemand om je heen die je graag ergens naartoe wil brengen of je gelukkig wil maken met ansichtkaarten, aanstekers, boeken, zonnebrillen, noem maar op…

Halverwege de middag trekt Meertje de jetlag echt niet meer en moet ze echt even slapen. Ondertussen verkent Frank de omgeving van het hotel. Daarna gaat hij ook even een half uurtje uitrusten. Daarna vervolgen we onze zoektocht naar een trip naar de Mekong Delta. Na lang wikken en wegen boeken we de trip bij Delta Tours, een trip die “meer boot en minder bus” belooft, iets wat natuurlijk veel aantrekkelijker is in dit waterrijke gebied.

Hierna gaan we de inwendige mens vertroetelen bij restaurant Asian Kitchen. Frank bestelt de noodles op z’n Singaporees, erg lekker. Ook de fruitshakes zijn niet te versmaden. Daarna vroeg naar bed, we zijn nog moe van het reizen.


Dag 3: Ho Chi Minh City
Om 7 uur gaat de wekker. Dit wordt geen uitslaapvakantie, het leven begint immers vroeg in Vietnam! Eigenlijk is hier iedereen om 6 uur al wakker, om te kunnen trainen voordat men naar het werk gaat. Daarna genieten we een typisch continentaal ontbijt van baguettes met jam en koffie. Het valt ons wel op dat de Vietnamese koffie minder sterk is dan de Nederlandse.

Na het ontbijt regelen wij de treinkaartjes, om over 3 dagen naar Nha Trang te kunnen afreizen. Helaas blijken de twee snelste treinen al volgeboekt te zijn. Dus moeten we kiezen voor een langzamere trein die bovendien al om 4.50 uur in Nha Trang aankomt.

Click to see more photo's Na de treinkaartjes geregeld te hebben beginnen we aan de wandeling die in onze reisgids beschreven stond. Als eerste komen we aan bij de Ben Thanh indoor markt. Daar struinen we wat rond en kijken we onze ogen uit. Er zijn daar verschillende soorten “straten”, een horlogestraat, een schoenenstraat, een eetstraat, ga zo maar door. Hier komt duidelijk de Aziatische handelsgeest tot uitdrukking! Als we door de kledingstraat lopen wordt Meertje door tientallen kledingverkopers aangeklampt om toch alsjeblieft een kijkje te nemen in hun shop. Enkele straten verder is er ook verse vis te krijgen, de vissen, krabben, garnalen zwemmen nog rustig rond in een emmertje, nietsvermoedend over het lot dat hun te wachten staat. Er is ook verse groente en fruit te koop. We besluiten een noodle soepje te eten bij een eettentje. Al met al vertoeven we meer dan een uur op die markt.

Click to see more photo's Daarna lopen we via het kunstmuseum naar weer een markt, dit keer een markt in de open lucht, met allerlei verse groenten. We zien gewoon allerlei brommers erdoorheen scheuren. We bezoeken ook een hindoeïstische tempel, een kleine oase van rust in een drukke stad. De brommers staan gewoon om de tempel heen geparkeerd.

Een eindje verder het gemeentelijke theater, een groot, roze, opzichtig gebouw. Het valt in elk geval wel op. Om de hoek is het Rex hotel te zien, upper class hotel in het centrum van de stad met ongetwijfeld luxe kamers die ook best wat mogen kosten, een groot gebouw. Nog een hoek verder het Ho Chi Minh Museum. Dit besluiten we ook te gaan bezoeken. We krijgen informatie over de samenstelling van de bevolking van HCMC en de verschillende bevolkingsgroepen. En ook over de groei van de stad en zijn verleden. Vooral ook zijn er veel artefacten te zien van allerlei groepen in HCMC. En een paar maquettes. Binnen zien we ook een bruidspaar poseren voor bruidsfoto’s.

Daarna door naar het Herenigingspaleis. Daar nemen we een 1 uurs rondleiding. We worden gedurende meer dan 1,5 uur gegidst door het gebouw heen en krijgen heel erg veel informatie. De gids doet duidelijk zijn best om zo goed mogelijk Engels te spreken. We krijgen allerlei ontvangst- en receptiezalen te zien, in verschillende kleuren als groen en geel opgesteld. Maar bijvoorbeeld ook de privébioscoop van de staatsregent en zijn relaxplek op de bovenste verdieping, en de keuken van het gebouw (met vaatwassers en al!). Tenslotte nog de kelder, die in de oorlog een belangrijke administratieve / communicatieve functie vervulde.

Click to see more photo's We vervolgen onze route en krijgen nog een deel van een fikse plensbui over ons heen. Daarna naar het Museum of War Residents. Een zeer indrukwekkende reeks kindertekeningen over oorlog en vrede. Een aantal foto’s van mensen die verminkt zijn door Agent Orange, zeer shockerend. Ook foto’s van oorlogsslachtoffers. Foto’s van vechtende troepen, soldaten met geweren in de rimboe. We spenderen er tot sluitingstijd (5 uur). Daarna door naar de kathedraal, wat eigenlijk niet zo’n heel bijzonder gebouw is. Het postkantoor ertegenover is veel bijzonderder, met name het interieur is erg mooi. Voor elke dienst is een apart loket (locale post, interlocale post, pakketten, financiële transacties enz.). We zien nog echt een potje lijm met een kwastje erin. Voor de postzegels op de envelop te plakken. Daarna een flink stuk lopen naar het geschiedkundig museum, dat helaas al dicht is. Vervolgens nogmaals die afstand naar een kleine hindoeïstische tempel, maar die blijken we over het hoofd te zien.

We lopen nog even een stuk verder. Ondertussen valt de duisternis in. We lopen een Westers aandoende winkelstraat in. De restaurants in de buurt blijken redelijk Europese prijzen te hebben. Na twee tenten te hebben vergeleken besluiten we terug naar de buurt van het hotel te gaan. We besluiten met een brommertaxi te gaan, we willen daarbij graag met z’n tweeën achterop een brommer. Na stevig onderhandelen komen we uit op 20.000 Dong voor de rit. De chauffeur levert ons keurig af op het gevraagde adres. We eten wat bij The Original Bodhi Tree, een restaurant waarvan de winst besteed wordt aan de opvang van straatkinderen. Ook slaan we wat in bij een locale supermarkt voor de volgende dag. We gaan terug naar het hotel. Aldaar aangekomen nemen we een frisse douche (oh wat heerlijk in die zwoele vochtige hitte die Vietnam zo kenmerkt!), pakken we de tassen voor de trip van morgen en duiken we ons nest in.


Dag 4. Eerste dag Mekong Delta trip.
Click to see more photo's Vandaag om 5.45 uur de wekker gezet, veiligheidshalve maar twee wekkers gezet om ons niet te verslapen voor de Mekong Delta tour. We staan op en pakken datgene in wat nog niet ingepakt was. We eten nog een mierzoete aardbeien yoghurt als ontbijt om ons daarna op weg te begeven naar het bureau van de touroperator. We parkeren de backpacks achterin een hok van de touroperator. Frank koopt nog snel even twee baguettes als aanvulling op het ontbijt die we in de bus oppeuzelen. Met de minibus worden we in het centrum van Saigon bij de Saigon rivier afgezet. We stappen over op de boot: een boot met een overdekt onderdek en een open bovendek, waar het heerlijk zonnen en in de schaduw zitten is met een frisse wind vanover de rivier. Eerst zitten we beneden en krijgen we van de gids uitleg over het programma van vandaag, en over de mogelijkheid om op de boot ontbijt te gebruiken. Zijn Engels is gelukkig nog wel redelijk te verstaan. Daar wij zelf al voor ontbijt hadden gezorgd, besluiten we niet gebruik te maken van het ontbijt op de boot. Daarna besluiten steeds meer mensen van de groep naar boven te gaan. Wij zitten naast elkaar te kijken naar de omgeving die er zich aan ons voorbijtrekt. Nabij Saigon-Centrum zien we nog veel havenactiviteiten. Daarna een triest gezicht: eindeloze sloppenwijken gebouwd aan de oevers van de rivier, van hout en golfplaten gemaakte bouwsels op palen in het water. Allemaal mensen die van het platteland naar de stad zijn getrokken vanwege de droom van het grote geld. Helaas blijft voor zoveel mensen die droom ook echt een droom…

Een schril contrast hiermee vormen de ronduit luxueuze buitenwijken van Saigon die ook te zien zijn, grandioze villa’s met stukken grond eromheen. Op het water heel veel kleine bootjes. Maar naarmate we dichter de zee naderen, veel minder bootjes en veel meer binnenvaart. De huizen maken plaats voor rijstvelden en jungle. Ook komen we steeds meer grote sleepboten tegen die zand uit de Mekong Delta halen. Net voor twee grote rivieren tot één samenvloeien stappen we over op een kleinere boot, die ons naar één van de eilanden in de Mekong Delta brengt. Daar genieten we van een heerlijke lunch. We kiezen voor de Elephant Ear fish, een locale specialiteit die heerlijk voor ons wordt bereid. Een dame komt het voor onze neus bereiden. Een rijstwafel wordt met water soepel en week gemaakt. De gestoofde vis wordt gefileerd en in stukjes op de rijstwafel gelegd. Dit samen met blaadjes munt, sla, komkommer en ananas vormt een heerlijke loempia.

Click to see more photo's Als we een uurtje later klaar zijn met de lunch, gaan we terug naar de boot. Die brengt ons via allerlei kleine riviertjes in de jungle bij een fabriek waar ze allerhande producten van banaan en kokos produceren, zoals gedroogde bananen, bananenwhiskey, en kokossnoepjes. Natuurlijk is dit iets commercieels, maar het is wel leuk om gezien te hebben. De kokossnoepjes smaken eigenlijk best lekker, de bananenwhiskey valt iets minder sterk uit dan verwacht. Ook proeven we er honingthee (honing, limoensap en heet water) en honingwijn. Daar zijn de bijen ook wel dol op. Vervolgens via die schattige kleine riviertjes weer terug naar de grote rivier. Niet veel later stappen we op kleine roeibootjes over. We worden door Vietnamezen door weer andere mooie kleine riviertjes geroeid. Na een tijdje stappen wij weer uit. Daar krijgen we wat vers fruit aangeboden onder het genot van Vietnameze muziek. De muzikanten blinken niet uit in enthousiasme en aan de toonzuiverheid valt nog te werken.

Daarna gaan we met de boot naar de bus, voor een 3,5 uur durende trip naar Can Tho. In Can Tho installeren we ons in het hotel. De gids stelt voor met z’n allen te gaan eten, maar in de groep is daar blijkbaar weinig animo voor. Wij gaan met z’n tweeën het centrum in. Aldaar barst al het feest los ter ere van 60 jaar onafhankelijkheid: een podium, muziek en – natuurlijk – karaoke. Na tips van andere toeristen komen we terecht in restaurant Phuong Nam, waar we heerlijke zoetwaterslang (smaakt als goed gekruide kip) en zeetong eten.

Nadat we zijn uitgegeten, besluiten we het nachtleven van Can Tho te gaan verkennen. Er is echter niet veel van het nachtleven meer over, slechts verlaten straten. Ook het podium is opgebroken. Af en toe nog aan een tafeltje een groepje mensen aan het eten. Vietnamezen eten graag buiten in groepen, het leven speelt zich er veel meer op straat af dan in Nederland. Via enkele uitgestorven straten gaan we weer richting hotel.


Dag 5. Tweede dag Mekong Delta Tour.
Click to see more photo's Om half 7 de wekker, iets over half 7 wordt er op de deur gebonsd door iemand van het hotel, om ons wakker te maken. Als ontbijt een baguette met jam en koffie die weer niet al te sterk is (Meertje kan hem nog zwart drinken, dat zegt wat!). Om half acht zitten we weer in de boot. Nu een wat andere samenstelling van de tourgroep dan de vorige dag, vandaag lijkt de sfeer in de groep iets opener te zijn. Met twee kleinere overdekte boten varen we naar een drijvende markt waar fruit en groente wordt verkocht. We worden op kleinere bootjes tussen alle drijvende schepen met fruit rondgevaren. Er wordt werkelijk van alles verkocht. Uien, kool, pompoen, wortel, een soort grapefruit, ananas, noem maar op. Sommigen specialiseren zich in een fruitsoort, anderen zijn meer “generalist”. We stappen over op een paar kleinere roeiboten, waarmee we door de botenmassa heen kunnen varen. Na een aantal rondjes te hebben gevaren klimmen we weer terug op de twee wat grotere overdekte boten. Een ananasverkoopster komt voorbij op een boot. Wij en nog een aantal andere mensen van de groep klimmen op het dak van de boot. Click to see more photo's We bestellen een halve ananas. De vrouw neemt er eentje uit een grote stapel en begint te schillen. Hij is verser dan vers, echt heerlijk en niet te vergelijken met wat je in Nederland krijgt. We besluiten nog een halve ananas te kopen. Die is zo mogelijk nog lekkerder dan de vorige. De ananassen vinden ook gretig aftrek bij de rest van de boot. We zien de vrouw tevreden glimlachen. Dit doet mij zo goed, deze vrouw heeft een goede dag gehad! Misschien is er nu wel genoeg geld om haar zoontje, dat naast haar staat, een nieuw t-shirt te geven, nu heeft hij er eentje met een gat erin. Ik steek een duim op om aan te geven dat de ananas voortreffelijk gesmaakt heeft. Dit wordt begrepen als nog een bestelling. We nemen de bestelling dan ook maar aan. Eigenlijk is een derde ananas toch wel iets veel van het goede…


Click to see more photo's We varen nog een stukje verder en bezoeken een fabriek waar verschillende soorten rijst van elkaar gescheiden worden. Zo heb je gele rijst, volkorenrijst en witte rijst, en die kunnen op basis van gewicht en grootte van elkaar worden gescheiden. Rijst blijkt tussen het land en de winkel / de verpakking nog best een intensieve bewerking te kennen!

Daarna naar een noodlesfabriek. Bepaalde soorten noodles blijken van rijst gemaakt te worden. Zo ook de “papiertjes” waarmee de loempia’s gevouwen worden!


Wat me in deze tour opvalt is dat de mensen die in de Mekong Delta leven, veel meer relaxed lijken te leven dan de mensen die in de stad wonen en dat deze mensen veel gelukkiger lijken. Dat is dan ook niet verwonderlijk als je bedenkt dat de mensen hier altijd wel genoeg te eten hebben (de Mekong Delta is de rijstschuur van Vietnam) en dat het leven in de stad voor de mensen een strijd is om te overleven, elke dag weer. Later op de dag gaan we naar wat meer afgelegen gebieden. We varen de jungle in en stappen op het land. Maar we zijn nog wel in de bewoonde jungle: we komen langs een aantal huisjes. Een aantal beelden zijn me nog heel erg bijgebleven. Drie jongens die heerlijk van een brug af in een rivier sprongen en zwommen. Twee kleine jongens die lachend onze boot proberen bij te houden en zwaaien en roepen, maar toch teleurgesteld moeten achterblijven als de boot bij een splitsing van de rivieren naar rechts afslaat. Een oude man die vanuit zijn hangmat het terrein vredig en rustig overziet. We nemen nog een drankje bij de plaatselijke drankverkoper.

Click to see more photo's Hier telt geen tijd, geen agenda of horloge. Hier tellen de seizoenen en de dagritmes. Alles lijkt in harmonie te verlopen, er is een vredigheid en een serene rust over het landschap verspreid.

Na dit alles gaan we nog een stukje varen om weer ergens heerlijk te gaan lunchen. Daarna nog een flink stuk varen. Af en toe krijgen we te maken met stortbuien. Om 3 uur ’s middags stappen we over op een bus die ons terug naar Saigon brengt. Vanwege het slechte weer en vanwege druk verkeer kan de bus niet hard rijden. We bestuderen de Lonely Planet en de Trotter, lezen een boek en kletsen wat. Onderweg nog even een stop om broodjes te kunnen kopen en voor toiletbezoek. Frank koopt broodjes met wat groente erop, ik koop broodjes met kokos-cremevulling. Dit zal grotendeels ons avondeten worden. Dankzij het drukke verkeer komen we meer dan een uur later in Saigon aan: om 20.15 uur. We halen onze tassen uit het depot en we installeren ons weer in het hotel. We hebben toch nog wel honger en besluiten toch nog Pho Bo, noodlesoep met stukjes rund erin, te gaan eten. Daarna blijven we rondzwalken in de buurt. Er is een groot park met partytenten erin opgezet, want de volgende dag is het onafhankelijkheidsviering en dat is natuurlijk groot feest! En net als bij Koninginnedag in Nederland, is het de avond ervoor ook al groot feest. Drommen mensen, vaak in erg mooie kleding, komen richting plein en partytenten. Er is werkelijk van alles te koop: een stand met een reisbureau, meubels, veel kleding en schoeisel natuurlijk, beelden en andere souvenirs, lekkernijen… Ook tenten met spelletjes voor de kinderen, zoals beeldjes beschilderen en over een evenwichtsbalk lopen en koppenschieten, van alles. Als Frank aan het eind nog even een ijsje wil kopen, voelt hij ineens een handje in zijn zak gaan… Helaas voor de dief / dievegge ligt de portemonnee toch niet helemaal voor het grijpen… We houden het hierna voor gezien en gaan terug naar het hotel.


Click to see more photo's Dag 6. Ho Chi Minh City
Vandaag slapen we een beetje uit. Om 8.20 uur gaat de wekker. Na het ontbijt met baguettes met jam en koffie checken we uit. We bezoeken eerst het station om voor alle zekerheid te checken of de vertrektijden kloppen. Daarna nemen we een taxi naar Cholon, de Chinese wijk. We komen langs een markt op straat waar allerlei groenten worden verkocht. Even verderop is de overdekte markt, helaas is deze gesloten vanwege de nationale feestdag. Maar toch krijgen we een aardige indruk van de Chinese wijk met al z’n kruiden die heerlijk geuren.


Click to see more photo's De Chinese wijk: veel winkeltjes die werkelijk van alles en nog wat verkopen. De Chinezen zijn meester in de handel. Maar ook een “kruiden”-straat, met allerlei soorten kruiden waar we nog nooit van gehoord of gezien hebben. Ze verkopen er spullen die lijken op gedroogde zeewier en paddestoelen. Ook slangen, kreeften, krabben op sterk water. Het is erg warm en we raken vermoeid en benauwd, dus besluiten we terug te gaan met de taxi. We eten bij Asian Kitchen een heerlijke Singapore Noodles (met roerei, garnalen, kip, biefstuk, groenten) en drinken daarbij een zalige fruitshake. Om een uur of 4 is het erg vroeg om te gaan eten, maar we moeten de hele avond in de trein zitten en dan is er geen gelegenheid om te eten. We gaan nog even terug naar het hotel om de bagage op te halen die we daar geparkeerd hebben om vervolgens met de taxi naar het treinstation te gaan. We moeten op het station nog een uur op de trein wachten. Een half uur voor vertrek mogen we het perron op. Uiteindelijk vertrekken we dan toch naar Nha Trang, een mooie badplaats. We hebben “soft sleepers” geboekt, dat wil zeggen 4 bedden met niet al te dun matras in een cabine met airco. Dat is de duurste kwaliteit plaatsen in de trein. Eerst komen er een oudere en een jongere man bij ons zitten. Later vertrekken die toch naar een andere coupé en komt er een jong gezin. We hebben een heel erg gezellig gesprek deze avond. Omstreeks 21.30 uur gaan we slapen.


Dag 7. Eerste dag Nha Trang.
Om 4.35 uur worden we wakker en omstreeks 5.00 uur arriveert onze trein. Na wat problemen met uitstappen pakken we een taxi naar het Phong Lan hotel. We moeten even wachten tot er een kamer vrij komt, maar we krijgen ondertussen wel een heerlijk fruitontbijt en een pannenkoek.

Click to see more photo's Omstreeks 7.30 uur kunnen we de kamer bezichtigen. We besluiten in te checken en we installeren ons. Daarna gaan we nog even naar het treinstation terug om kaartjes voor de trein naar Da Nang te kopen. Het is al erg warm zo rond half 9. Eenmaal op het treinstation krijgen we te horen dat alle snelle treinen alleen dezelfde dag geboekt kunnen worden. We snappen er nu niet veel meer van hoe het treinsysteem in elkaar zit. Een langzamere trein kan nog wel geboekt worden. We besluiten dan de langzamere trein te nemen, zo weten we in elk geval wel zeker dat we weg kunnen op de dag dat we dat willen. Terug naar het hotel, het is echt steaming hot aan het worden! Bovendien verlangen we nu wel naar een lekkere douche. Dat is dan ook het eerste wat we doen als we terug zijn.

Voor de rest doen we het deze dag lekker rustig aan. We laten alle indrukken van de afgelopen dagen nog even rustig de revue passeren.

We gaan nog wel een goede duikschool opzoeken om de volgende dag een duiktrip mee te organiseren. We gaan vijf duikscholen langs. Uiteindelijk, na veel wikken en wegen weten we er toch eentje te kiezen. Een duikschool valt daarbij sowieso al af omdat ze niet de juiste sterkte duikbril voor me hebben. Tussen de middag hebben we een lekkere lunch met gebakken noodles.

’s Avonds gaan we heerlijk uit eten bij Truc Linh. Dit is echt een fijnproevers maaltijd. Beiden kiezen we voor de BBQ visschotel. Ook de groenten zijn heerlijk klaargemaakt, ze zijn niet kort gesneden, en heel kort gebakken in echt goede olie. De schaal- en schelpdieren zijn echt heel bijzonder, mosselen, reuzengarnalen, nog vele andere schelpdieren, vis… De mosselen bijvoorbeeld smaken hier heel anders dan in Nederland. En de inktvis is ook heerlijk! Hierbij nemen wij enkele heerlijke fruitshakes. Terug naar het hotel. We zien bij binnenkomst de eigenaresse bidden voor het altaar. Er staat een tafel met groenten met brandende wierookstaafjes, waarschijnlijk om de voorouders te vereren. Wij sluipen binnen. De eigenaar van het hotel vertelt ons over zijn meditatie technieken, over de juiste zithouding en over de juiste geesteshouding. “Als ik een kom aan het afwassen ben, ben ik die kom aan het afwassen. Ik denk niet aan de dag van morgen, ik denk niet aan wat ik nog moet doen, ik ben op dat moment alleen maar die kom aan het afwassen”. Hij vertelt dat hij tijdens het mediteren alleen maar op zijn ademhaling let. En dat lijkt heel moeilijk maar na oefening is dat het niet. Hij staat zoals veel Vietnamezen ’s ochtends vroeg op. Hij mediteert dan, veel Vietnamezen gaan trainen. Hij wil ons de lotushouding wel leren, en ook wil hij ons de leuke plekjes van de stad wel wijzen.


Dag 8. Tweede dag Nha Trang: “Finding Nemo”.
Click to see more photo's Vandaag gaan we met een boot het water op om te duiken en om te snorkelen. Om 6.30 uur de wekker, waarna we ontbijten met een pannenkoek, fruit en met koffie. Daarna naar het duikbureau. Frank ontdekt dat hij zijn duikbril vergeten is en rent nog even snel terug. Dan stappen we op een busje dat ons naar de haven brengt. We rijden langs de kust het dorp uit, langs enkele schattige kleine witte huisjes, en arriveren even later in de haven. Omstreeks 8 uur gaat de boot uit, onderweg naar een plek tussen een paar kleine eilandjes voor de kust. Het is heerlijk om zo lekker op het water te zitten en het weer is top, lekker zonnig.

Frank duikt zo’n 40 minuten later het water in. De afdaling verloopt goed. Het eerste stuk is wat saai, maar het wordt per minuut interessanter. Hij ziet “limefish”, en een hoop Nemo’s. Ook het koraal is hier zeer indrukwekkend. Ook ziet hij de “stone fish”, die echt geweldige schutkleuren hebben en echt gewoon op een rots lijken. Aan het eind van de duik zwemt hij over prachtig koraal. De tweede duik van Frank is nog mooier dan de eerste. Van begin tot eind zwemt hij boven mooi koraal. Ook zwemt hij door een tunnel heen waar zich tientallen vissen bevinden, een hele school zwemt langs hem heen. De duikers die samen met Frank duiken zijn ook zeer enthousiast.

Ook Meertje springt het water in, niet om te duiken maar om te snorkelen. Het water is doorzichtig blauw en is heerlijk van temperatuur. Eerst is het idee dat je je hoofd onder water moet doen wat raar maar het went snel. Dit is de echte “Finding Nemo” ervaring, zullen we maar zeggen. Meertje is echt op bezoek in een sprookjesachtige wereld van koralen met allerhande vormen en kleuren die vriendelijk heen en weer wuiven. Er tussendoor zwemmen talrijke kleine en nog kleinere vissen die allemaal andere kleuren hebben, zwarte, blauwe, oranjewitte en met allerlei kleuren. Vol verwondering aanschouwt Meertje dit mooie landschap onder water, wat een eer om hier te gast te mogen zijn!

’s Avonds lopen we wat rond in het stadje, op zoek naar een goede eetgelegenheid. We kunnen niets vinden wat ons echt aanspreekt, dus gaan we terug naar Truc Linh, de tent van de vorige avond. We bestellen dit keer gegrilde tonijn en hij is echt weer hartstikke heerlijk. Ook nu weer heerlijke fruitshakes. Dit is dan ook een waardige afsluiting van deze dag. Moe maar voldaan kruipen we ons bed in.


Dag 9. Omgeving van Nha Trang.
Click to see more photo's Vandaag slapen we uit, we worden pas om 8.20 uur gewekt door de wekker. Eerst de tassen pakken en daarna ontbijten met een pannenkoek, koffie en overheerlijk fruit. We besluiten een brommer te huren en ons tussen de locals door op de weg te begeven. Het duurt even voordat we precies doorhebben hoe de brommer schakelt. Na een paar honderd meter blijkt de brandstof op te zijn. Aan de kant van de weg kopen we een litertje benzine, zo kunnen we tenminste verder. Eerst willen we naar de Lon Son Pagode. We zien een grote heuvel met trappen naar een poort toe. “Dit is het”, denken we, en we zetten de brommer op slot en bestijgen de trappen. Opeens voel ik dat een hand mij ondersteunt. We worden naar een tafeltje toegeleid. Er wordt een kop thee voor ons ingeschonken. De monnik doet zijn best in het Engels iets over de tempel en het Boeddhistisch geloof te vertellen. Ook krijgen we koud water aangeboden. We worden rondgeleid in de tempel.

Duidelijk is dat ze hier aan kalligrafie doen, we krijgen daar ook een promotiefoldertje van. We zien een monnik in geel gewaad rondlopen, en ook enkele jongere monniken in grijs gewaad. Mooie spreuken op de muur: “Elke rivier moet een bron hebben”. “Vergeven is goed, vergeten is beter”. “Als je alleen jezelf liefhebt zul je nooit door anderen liefgehad worden”. We krijgen een complete lunch aangeboden in de tempel. We staan er helemaal versteld van. Dan op zoek naar de witte Boeddha op de top van de berg. Daarvoor moeten we een andere ingang nemen. We moeten de brommer stallen aan het begin van de weg die naar de witte Boeddha leidt. Binnen een oogwenk komen er zo’n 4 tot 5 wel erg opdringerige jongens en meiden op ons af die ons allemaal kaarten willen verkopen. Ze zeggen dat er geen entree wordt geheven voor het witte Boeddhabeeld, maar dat we in plaats daarvan wel verplicht zijn hun kaarten te kopen. Ook zou de opbrengst van de kaarten naar een school gaan, waar ze in geldnood zaten. Ze hadden haast, ze hadden nu pauze en moesten straks terug naar school. Of we nu konden beslissen. Even kijken wij elkaar aan: wat is dit nou weer? We overleggen wat, in de tussentijd doen de jongens en meiden verwoede pogingen om onze aandacht te trekken en de kaarten aan de man te brengen. En ondertussen zijn we bezig met het stallen van de brommer. Doordat onze aandacht zo effectief wordt afgeleid door de kids vergeten we helemaal af te dingen en betalen we de volle 20.000 Dong voor het stallen van de brommer, veel te veel waarschijnlijk. Tenslotte besluiten wij door te lopen richting pagode en Boeddhabeeld zonder de kaarten te kopen. Nog geen honderd meter komen er opnieuw kids naast ons lopen die ons vragen waar we vandaan komen en die in kreupel Nederlands “dankjewel” of “goedendag” zeggen als we vertellen dat we uit Holland komen. Maar we zien de kaarten in de hand van de kinderen en zeggen vrij snel al dat we niet geïnteresseerd zijn in ansichtkaarten. De meisjes druipen af. Wij bestijgen de trappen richting wit Boeddhabeeld. Onderweg nog een paar mensen die versnaperingen aan de man willen brengen. Het moet gezegd worden: het Boeddhabeeld is mooi. Daarna de afdaling naar beneden. Eenmaal beneden blijkt dat de meiden en jongens van de ansichtkaarten op ons gewacht hebben. Nogmaals worden ons de ansichtkaarten aangeboden. Wij maken duidelijk er geen interesse in te hebben. Plotseling verandert de toon. De kinderen staken een duim naar beneden en riepen “Not fair!”.

Click to see more photo's We vervolgden onze weg naar de Cham Towers, net voorbij een brug, wat meer aan de rand van de stad. Het zijn 4 torens, gewijd aan Shiva, en dan met name aan de duistere zijde van Shiva (de vernietiging), een toren is gewijd aan de godin Uma. De torens zijn wat al te duidelijk gerestaureerd, het oorspronkelijke steen is oud en verweerd, hier zijn compleet nieuw uitziende stenen tegenaan gezet. Binnenin de torens is het interieur wat donker gekleurd, wat de symboliek van de tempeltorens extra mooi uitlicht.

We vervolgen onze weg verder de stad uit. Na een tijdje houdt de bebouwing op en rijden we naar boven op een berg. Magnifiek uitzicht op vissersdorpen en zoutvelden! Vrij snel nadat we Nha Trang verlaten hebben komen we in een geheel andere wereld. We rijden langs de kust en zien vissersdorpen en een verlaten strand met in de zee allerlei vissersboten. Ook rijden we stukken iets meer landinwaarts en zien we bergen met begroeiing en zoutvelden die besproeid en geïrrigeerd worden. De mensen hier zien duidelijk niet vaak toeristen: ze komen naar de weg toegelopen, al wijzend naar ons, pratend, lachend. Als we zo heerlijk op de motorfiets rijden en lekker genieten van de wind door onze haren, betrekt de lucht stukje bij beetje. Daarom en ook vanwege de tijd besluiten we maar om te keren en terug te gaan. We rijden dezelfde weg terug tot aan de berg, dan moeten we een andere route nemen in verband met éénrichtingsverkeer. Al vrij snel komen wij in Nha Trang aan. Helaas is dan net de spits aangebroken. Frank zweet peentjes om de brommer zo goed mogelijk door het drukke verkeer heen te manoeuvreren maar het lukt hem bijzonder goed. Dan leveren we de brommer in. De tank is nog halfvol, een mazzeltje voor de verhuurder / bestuurder. Wij eten noodles bij Café des Amis, de tent waar we de eerste dag ook geluncht hadden. Daarna halen we de spullen in ons hotel op. De eigenaresse belt een taxi voor ons. Voor 13.000 Dong worden we comfortabel naar het station gebracht. Als altijd moeten we wachten totdat de trein vertrekt. Ik koop nog even een fles water bij de winkel ter plaatse, de verkoopster knoopt een praatje aan en is bijzonder geïnteresseerd in ons, waar we vandaan komen, hoe oud we zijn, waar we al in Vietnam geweest zijn etc. Ze proberen ons natuurlijk ook nog andere versnaperingen te verkopen, wij gaan hier niet op in. Al wachtend op de trein raken wij in gesprek met een wat ouder Australisch echtpaar. Na een half uur wachten mogen we dan toch de trein in. Tot onze verbazing worden we ingedeeld met het Australische echtpaar in een coupé. Er ontstaat een enthousiast gesprek over wat zij doen, wat wij doen, de Vietnamese cultuur en reizen door Azië in zijn algemeenheid en de gezondheidszorg in Vietnam. Tenslotte is iedereen zo moe dat we toch maar besluiten te gaan slapen.


Dag 10. De reis naar Hoi An.
Na een nacht in de trein met afwisselend kou en hitte (de airco stond niet helemaal goed afgesteld waarschijnlijk) hebben we ondanks dat toch goed kunnen slapen, al verlangen we wel wanhopig naar een douche. Eerder dan verwacht komen we aan in Da Nang, het station waar we de trein gaan verlaten. We moeten snel onze spullen pakken. Twee motorrijders komen op ons af en willen ons maar wat graag naar Hoi An vervoeren. Wij willen echter naar het busstation met de motor en vandaar de bus pakken naar Hoi An. Natuurlijk proberen ze ons te overtuigen direct naar Hoi An te rijden, kunnen zij ook meer aan ons verdienen natuurlijk. Maar wij houden vol en uiteindelijk brengen ze ons redelijk comfortabel met de tas achterop de motor gebonden met elastieken, richting busstation. Daar begint het avontuur pas echt.

Er is een kantoor met daarin enkele balies, en prijslijsten van busritten aan de muur. De lokettisten nemen geen enkele spontane actie om ons van dienst te zijn. Eerst willen ze ons domweg geen ticket verkopen. Na het nodige herhalen van ons verzoek een kaartje voor de bus te kopen moeten ze wel reageren. Hoewel een ritje naar Hoi An volgens de prijslijst 5.000 Dong zou moeten kosten, wordt ons een veel hogere prijs voorgerekend. Die willen we er uiteraard niet voor betalen. Na het nodige wijzen op het tariefbord en het nodige argumenteren en afdingen weten we er 7.000 Dong van te maken. Bij het kopen van de buskaartjes moet ook ieder van ons zijn paspoortnummer in een groot boek schrijven. De laatste toeristen die voor ons een kaartje hadden gekocht, waren twee maanden geleden langsgeweest… Gewapend met de tickets gaan we richting bus. Daar komen we er eerst niet in, want we blijken ook nog kaartjes voor de bagage nodig te hebben. Terug naar het kantoor met onze bagage. Frank heeft het wel gehad en zet de bagage met een smak op de grond. “Het is wel goed zo” zegt dan de loketbeambte, we zouden geen kaartjes nodig hebben.

Oké, terug naar de bus maar weer. We nemen gewoon plaats. Even later komt er dan toch een controleur aan, die ons alsnog vraagt kaartjes voor de bagage te kopen. Dat is dan 10.000 Dong extra. Ze probeert nog een grapje te maken door te zeggen dat de bagage 10.000 Dong per stuk is maar daar schieten we erg van in de lach. De bus begint te rijden, stapvoets, dit om extra passagiers op te kunnen pikken. De bus blijft een uur lang ongeveer stapvoets rijden, want ja, niet alle zitplaatsen zijn nog bezet… Fietsen worden door een aparte beambte op het dak gehesen, net als allerlei andere bagage. In principe kun je overal op het traject in- en uitstappen, je moet alleen even een gil geven of een hand uitsteken. Behalve ons zijn er geen andere toeristen in de bus. Enkele jonge Vietnamezen die naast ons zitten willen graag hun Engels oefenen. Ze zijn erg lastig te verstaan.

Na meer dan een uur komen we dan eindelijk aan in Hoi An. We slaan het aanbod van een motorchauffeur af en gaan te voet verder het stadje in, op zoek naar een hotel. Het hotel dat we eerst voor ogen hadden kunnen we niet vinden, dus we nemen een andere, Hoi Pho genaamd. Slechts 7 dollar per kamer met airco, bij inspectie besluiten we dat dit een prima kamer is dus we nemen hem. We nemen beiden een verfrissende douche. We besluiten de volgende dag een tour te boeken naar My Son, een schitterend stel ruïnes van een tempel. We besluiten de vroege toer te boeken, dan is het nog het rustigst.

Click to see more photo's Daarna lopen we het kleine stadscentrum in en lopen daar wat rond. Hoi An is een mooie stad, maar wel zeer toeristisch! In het centrum zit in bijna ieder huis wel een winkel die iets verkoopt voor toeristen: souvenirs, restaurants, café’s, handwerk, maar vooral kleding! Maatkleding dan wel te verstaan. Maar eerst de Lonely Planet Walking Tour. Ergens bij een kapel willen we naar binnen. Maar daar moeten we een speciaal toegangsbiljet voor hebben en die is alleen bij het toeristenbureau te koop. Op naar het toeristenbureau. Jammer dat je op deze kaart slechts één stadshal, één tempel, één oud huis kunt bezoeken. Wil je bijvoorbeeld twee oude huizen bezichtigen, dan moet je voor dat tweede oude huis een compleet nieuw toegangsbiljet kopen! We wijken af van de LP wandeling als blijkt dat om 3 uur ergens een muziekvoorstelling en handwerkdemonstratie ergens gegeven wordt. Bij de handwerkdemonstratie zien we allerlei verschillende ambachtsmensen aan het werk: een naaister, een lampionnenmaker, een beeldhouwer, enzovoort. Het is allemaal wel erg commercieel. De muziekvoorstelling met allerlei Chinese instrumenten en dansers is leuk. Een fluitje, een basgitaar, enkele Chinese tokkelinstrumenten, een zangeres. Ze doen wel enthousiast hun best en het is leuk om ernaar te luisteren.

Click to see more photo's Daarna laten we allerlei kledingwinkels de revue passeren. Het aanbod van kledingwinkels op maat in Hoi An zal veel vrouwen gek maken van vreugde en nogal wat mannen in wanhoop brengen! In elk geval niet bevorderlijk voor het banksaldo. We kijken in één shop binnen, nadat we toch wel een béétje zijn overgehaald. We zien wel wat kledingstukken die ons wel wat lijken. Een pak voor Frank en een pak, een jurk en een broek voor Meertje. Meertje wil toch nog wel verder kijken dan alleen deze zaak. We bedenken een smoes, dat we er eerst nog over na moeten denken en dat we dat absoluut onder het genot van een diner moeten doen. Op die manier weten we met enige moeite weg te komen. We gaan naar een andere modezaak, ééntje die volgens de Trotter goed aangeschreven zou staan. Als we in de catalogi bladeren zien we dat alle modellen minstens 5 jaar oud zijn, niet bepaald aantrekkelijk dus. We besluiten een derde zaak te bekijken. Na wat rondgekeken te hebben in catalogussen daar besluiten we beide voor het pak te gaan in die zaak. We kiezen beide een model pak uit en bijpassende stof. Aan ons allebei wordt ook nog een bijpassend shirt verkocht. Onze maten worden opgemeten. Dan terug naar de eerste zaak voor mijn broek en jurk. Het uitzoeken van leuke modellen en passende stof is een hele belevenis.

Intussen is het 9 uur ’s avonds geworden, hoogste tijd dus voor de inwendige mens. We besluiten ergens een eenvoudig hapje noodles met groenten te gaan eten. De fruitshake is lekker, hoewel hij niet kan tippen aan die in Nha Trang. Daarna gaan we, moe van het winkelen, terug naar het hotel om te slapen. Vijf minuten nadat we het licht hadden uitgedaan houden ventilator en airco het voor gezien. Wat is dat nou? Het blijkt een korte stroomstoring te zijn. Binnen enkele minuten is die verholpen. We vallen in slaap in een heerlijk koele kamer.


Click to see more photo's Dag 11. My Son en Hoi An.
Click to see more photo's Om het onchristelijke tijdstip van 4.40 uur gaat de wekker. Snel kleden we ons aan en pakken de spullen om om 5.00 uur in de minibus te kunnen stappen die ons met nog een ander Nederlands / Belgisch stel en een Canadese dame naar My Son zal brengen. Het is beter daar heel vroeg heen te gaan omdat er dan weinig toeristen zijn en je dan niet over de hoofden hoeft te lopen om nog wat te zien. Na een uurtje maken we een korte stop voor een kop koffie en een baguette met jam. Daarna gaan we het park in met de ruïnes. Deze zijn erg indrukwekkend en gelukkig is er slechts een handjevol toeristen aanwezig zodat we er in alle rust van kunnen genieten. Van groep B, C en D is het meest bewaard gebleven, van de andere groepen helaas veel minder. Heel veel is vernield in de oorlog met Amerika, het gebied is hevig gebombardeerd. De gids geeft een hoop informatie over de gebouwen en de rust die er heerst is overweldigend. Dan keren we terug naar de parkeerplaats, waar we op de bus stappen. We zien de eerste grotere bussen, gevuld met toeristen al aankomen.

We rijden terug naar Hoi An, onderwijl gezellig pratend over reisdoelen etc. De Canadese dame heeft een hele hoop reiservaringen, het is dan ook interessant om haar daarover te horen vertellen.

Om 10 uur zijn we weer terug in Hoi An en gaan we door met de LP- wandeling. We bezoeken eerst het Keramiek museum, maar daar liggen slechts wat scherven in een vitrinekast met een vergeeld blaadje met een niet echt boeiend verhaal in slecht Engels erboven. Bovendien bevindt zich achterin het museum een winkel met tasjes waardoor je de helft van de scherven niet eens goed kan zien. Binnen tien minuten staan we weer buiten. Daarna bezoeken we ook nog enkele tempels, sommige zijn mooi, andere, zoals de Cao Dai tempel, kunnen nog wel wat restauratiewerk gebruiken… We eten ’s middags in Café des Amis, prima eten! We bestellen noodles met groenten, de groenten zijn werkelijk heerlijk gebakken, er zitten verrukkelijke champignons door en de noodles zijn heerlijk gekruid.

Daarna vervolgen we onze tocht over de Japanse brug. Dit is een brug met een klein huisje erop. Het idee is best leuk, maar ook de brug kan wel een kwast gebruiken en echt boeien kan het ons niet. Officieel moet je voor deze brug betalen maar de guard laat ons maar door. Na de brug zien we nog een oud huis, we gaan er niet naar binnen. Dan naar de Cao Dai tempel, deze ziet er zoals gezegd nogal vervallen uit. We besluiten eerst naar het hotel terug te gaan en daarna naar de winkels om de kleding te passen. Bij beide pakken en bij mijn broek willen we nog het één en ander gecorrigeerd hebben. De jurk zit wel goed.

Daarna tijd om te eten! We gaan naar een restaurant dat bekendstaat om z’n plaatselijke specialiteiten. Frank bestelt daar “White Roses”, een soort wontons met garnalen erin. Meertje bestelt Cao Dau, dikke noodles met geroosterd varkensvlees en kruiden.

Click to see more photo's Daarna reizen we wederom naar de modewinkel af om daar onze pakken op te halen. Ze zitten nu echt perfect en zien er blits uit. We zijn er zeer opgetogen over. We besluiten dat er geen correcties meer nodig zijn en nemen ze mee naar het hotel om de pakken daar af te leveren en het statief op te halen om straks avondfoto’s te kunnen nemen. Daarna gaan we terug naar modewinkel 2 voor de broek en de jurk van Meertje. Er is al een stuk van de broekspijpen af, maar ze zijn nog steeds te lang, er mag nog steeds wel een centimetertje af.

Daarna wandelen we nog wat door het stadje heen, waar nu op een aantal plaatsen Chinese lampionnetjes branden. We hebben ons namelijk laten vertellen dat elke dinsdag- en vrijdag avond er Chinese lampionnen branden en de stad gehuld is in een extra romantische sfeer. Desondanks is het moeilijk om leuke plaatjes te schieten, omdat er vaak in de buurt van de lampionnen een tl-balk het lampionnenlicht overschreeuwt. Frank fotografeert een lampionnenwinkel, met lichtjes in allerlei verschillende kleuren. Maar ook op een paar andere plaatsen zijn nog leuke foto’s te maken. Als afsluiter van de avond drinken we nog een overheerlijke cocktail langs de kant van de rivier. Onze lachspieren worden geprikkeld door het spel van een motortaxichauffeur om een stel dronken Engelsen achterop te krijgen. Daarna besluiten we koers te zetten naar het hotel en ons nest in te duiken.


Dag 12. Van Hoi An naar Hué.
Vandaag hoeven we van onszelf geen wekker te zetten en besluiten we lekker uit te slapen. Daarna pakken we de tassen en checken we uit bij het hotel. De tassen kunnen we neerzetten in een kamer achteraf totdat we vertrekken met de bus die ons naar Hué zal brengen. Eerst gaan we naar de modewinkel om de jurk en de broek op te halen. De broek zit nu perfect. Daarna gaan we ontbijten (gezien het tijdstip zou je eerder van een lunch kunnen spreken) met een pannenkoek met banaan en ananas. We besluiten dat dat niet genoeg vult en eten nog ergens anders een portie noodles. We waren nog van plan een oud huis van Hoi An te gaan bezoeken, maar de tijd haalt onze plannen in, we hebben er simpelweg niet genoeg tijd meer voor. We hebben nog een uurtje over maar besluiten toch maar rustig aan naar het hotel terug te lopen en daar wat te relaxen voordat de bus komt. Dat blijkt een verstandige beslissing, want de bus komt bijna een half uur eerder dan aangekondigd! Dan volgt een busrit van 3,5 uur lang, met een tussenstop van 30 minuten voor drink- rook- en plaspauze. We zijn nog niet de bus uitgestapt of drie hotelrunners staan voor ons klaar ons naar het juiste hotel te begeleiden. Meertje schiet gewoon in de lach om alle moeite die zij doen om klanten te winnen. We besluiten een hotel te nemen dat in de Lonely Planet wordt aangeprezen. Dit hotel heeft twee vestigingen aan weerszijden van de straat. Nadat we een kamer gezien hebben besluiten we hem te nemen. We willen eigenlijk zo snel mogelijk treinkaartjes regelen voor het vertrek naar Hanoi maar hebben geen zin om helemaal naar het treinstation toe te lopen. Geen probleem, in Vietnam is het mogelijk om vanaf je hotel te reserveren voor de trein, wel tegen toeslag uiteraard. We besluiten het de hotelier te vragen en geven onze voorkeuren op. Hij belooft ons dat hij het zal proberen te regelen voor ons.

Click to see more photo's Het volgende dat we doen is een individuele tour naar de koninklijke tomben rondom Hué regelen per motorfiets. Je kan naar de tomben per boot en per motorfiets met individuele chauffeur. Per motorfiets kan je zelf bepalen hoe lang je bij de tomben blijft en kan je ook zelf je voorkeuren opgeven, waar je heen wilt. Drie tomben is wel het maximaal haalbare op een dag. Na wat zoekwerk vinden wij een touragent die ons wel goed lijkt en boeken we een trip voor de volgende dag.

Daarna gaan we rondkijken naar een leuke eetgelegenheid. We komen uit bij Lac Thien, een leuk restaurantje met lekkere loempia’s, beheerd door een dove man en zijn familie. De eigenaar is zeer hartelijk en open. Het is hartverwarmend hoe gemakkelijk het is om contact met hem te maken, hij vertelt in gebarentaal en foto’s van alles over zijn leven en zijn familie en restaurant en is ook benieuwd naar ons. Hij maakt gemakkelijker, beter, opener contact dan veel mensen die goed kunnen horen. Dit is een openbaring voor ons! Hij is ook erg enthousiast als hij de bestelling opneemt en het eten serveert. Hij laat zien hoe wij de loempia’s moeten rollen. Wat geweldig als je met zo’n enthousiasme je werk kan doen. Hij heeft zelf een flesopener uitgevonden die hij ons cadeau geeft als souvenir. Als opener, maar natuurlijk ook als visitekaartje! Aan de muur tal van foto’s van andere toeristen die kiekjes hebben genomen in hun thuisland met de opener erop. Tenslotte keren wij terug naar het hotel voor een frisse douche en een goede portie slaap.


Dag 13. De koninklijke graftombes van Hué.
Click to see more photo's Vandaag staan een bezoek aan de pagode van Hué en drie graftombes op het programma. We hebben elk een eigen motortaxi met chauffeur tot onze beschikking, van 8 tot 2 uur. We gaan met onze chauffeurs op stap. We steken de brug over en rijden naar de Thien Mu Pagode. Onze gids vertelt over de geschiedenis van de tempel, en over de godsdienstbeoefening in Vietnam. De pagode telt 7 “verdiepingen” met Chinese rozetten. Ernaast bijgebouwtjes met een grote klok en een schildpad, symbool voor het lange leven. De eigenlijke tempel is meer naar achteren gelegen en is deels in verbouwing. Een mooie tempel in Chinese stijl. Daarachter vijvers met waterlelies en tuinen met bloemen. We zien jonge monniken in bruine pijen bezig om het onkruid en de klimop langs de muren te verwijderen. We nemen rustig de tijd om de tempel te bekijken.

Click to see more photo's Daarna door naar het graf van Minh Mang. Wij betalen uiteraard de toeristische entreeprijs voor een kaartje, 55.000 Dong. Vietnamezen hoeven slechts 20.000 Dong te betalen! De gids blijft dan ook keurig buiten wachten. Als we bij de toegang vragen om een gids, die in de toegangsprijs inbegrepen zou moeten zijn, blijft het lange tijd stil. Dan maar de Trotter als gids nemen en ons het verhaal laten vertellen!

Click to see more photo's Het graf is opgebouwd uit een aantal delen. Als eerste aanschouwen we een ingangsportiek met drie poorten, die toegang geeft tot het ereplein voor de burgerlijke en militaire mandarijnen. Op dit plein staan beelden van paarden en olifanten. De poort van de Verlichting geeft toegang tot een tweede ereplein. Deze poort kan nog wel een opknapbeurt gebruiken. Daarna zien we de tempel van de Koningsverering, welke in veel betere staat verkeert, met schitterend email inlegwerk op het dak. Dit zou het woonvertrek van de koning moeten symboliseren. Dan het paviljoen van het Licht, een paviljoen waarin de koning zichzelf had moeten ontspannen. Hierachter de brug van het verstand, een brug met schitterend ingelegd email. Deze gaat over een meer met de vorm van een halve maan naar het eigenlijke graf. Deze bevindt zich achter een muur waar een gewone sterveling niet bij komt. Het graf is in wezen te beschouwen als een landschapspark. Er heerst een serene rust.

In schril contrast hiermee staat de tombe van Khai Dinh. Dit is geen landschapspark maar een veel compacter opgebouwd mausoleum. Dat wil niet zeggen dat het bouwwerk dan minder gekost zou hebben! De keizer Khai Dinh had de belastingen aanzienlijk verhoogd om zijn graftombe te kunnen bekostigen. Dit graf is gebouwd op een hoge berg en heeft alle versieringen en tierelantijnen die je je maar bedenken kan. Binnenin de grafkamer schallen de kleuren je tegemoet. Het graf vinden wij niet van een grote schoonheid, maar is toch interessant om te zien. Vanuit zijn graf moet de keizer in elk geval wel een mooi uitzicht gehad hebben.

Wanneer we klaar zijn met het bezichtigen van de graftombe van Khai Dinh is het alweer over twaalven. De chauffeurs vragen aan ons of we hongerig zijn, en ja, dat zijn we zeker. Blij zijn ze er duidelijk niet mee, maar ze rijden ons toch terug naar de stad om, uiteraard, bij hun eigen “Stop and Go café”, een hapje noodles te genieten. Hierna rijden we terug naar het graf van Tu Duc, een keizer die er niet voor terugdeinsde om zijn eigen broer te vermoorden omdat hij bang was door hem van de troon gestoten te worden. Het graf is groots opgezet en straalt een hoop rust uit. Helaas is het wel zwaar vervallen, zodat het landschapspark als zodanig het mooiste bewaard is gebleven. Sommige muren zien eruit alsof ze in zouden storten als je er te hard tegenaan zou blazen. Na hier anderhalf uur rondgekeken te hebben besluiten we dat we genoeg graftombes voor vandaag gezien hebben en besluiten naar Hué terug te keren met onze chauffeurs.

We gaan terug naar het hotel en krijgen te horen dat het gelukt is twee treintickets te reserveren. Voor de volgende dag boeken we een tour naar de Demilitarized Zone ofwel DMZ. Er zijn een hoop operators die deze tour aanbieden, maar hij lijkt overal hetzelfde te zijn. Daarna, het is inmiddels 6 uur, gaan we naar het Mandarin Café om iets te eten. Aan de muur hangen overal beeldschone foto’s van het alledaagse leven in Vietnam. Kinderen die op straat spelen, een kind op een boot, mensen aan het vissen, arbeiders in de rijstvelden. Maar ook een zwerfkind dat op straat slaapt, een jongen die in een vuilcontainer naar eten zoekt. Confronterende foto’s. Als Meertje er een compliment van maakt krijgen we gelijk een album in onze handen geduwd, met de vraag welke foto we graag zouden willen. Wat een handelsgeest hebben die Aziaten toch! Het eten is wel redelijk. We sluiten de avond af met een cocktail in bar Why Not. Daar komen we tot de conclusie dat onze vaardigheden in het poolen nog wel wat beter zouden kunnen, maar lol hebben we…!


Dag 14. De gedemilitariseerde zone.
De wekker gaat erg vroeg, om 5u.30. De slaap nog uit onze ogen wrijvend, stappen we om 6 uur in de bus die ons naar de Demilitarized Zone, ofwel DMZ, gaat brengen. In de bus vertelt de gids het een en ander over de Vietnameze oorlogsgeschiedenis met Frankrijk, en met name ook met de VS. Om 8 uur stoppen we bij een restaurant langs de A1 voor een ontbijt. We bestellen koffie, Frank neemt noodles met varkensvlees, ik neem vegetarische noodlesoep. De serveerster komt eerst met een Pepsi Cola aan, daarna krijg ik zwarte koffie terwijl ik toch echt met melk had besteld. Tenslotte krijgt Frank noodlesoep met varkensvlees, terwijl hij gebakken noodles had besteld. Het vlees smaakt bedorven en de groenten smaken sowieso nergens naar.

Click to see more photo's We stappen weer in de bus en reizen af naar de Vinh Moc tunnels. Deze tunnels werden in de oorlog met Amerika gebruikt om goederen doorheen te smokkelen en voor burgers om onder te duiken tijdens bombardementen. Ze zijn 80 cm. breed en 1.60 m. hoog, groter dus dan de Cu Chi tunnels nabij HCMC. We lopen in totaal 400 meter in de tunnels en zien onderweg een soort klein huiskamertje, maar ook een verloskamer! Aan het einde is er een mooi stuk strand. Helaas moeten we door en hebben we geen tijd voor een duik. Daarna gaan we terug naar het dorp. Onderweg krijgen we nog een lekke band, maar die wordt binnen een half uurtje vervangen. Ondertussen is het tijd om te socializen met de andere deelnemers aan de tour.

We lunchen bij hetzelfde restaurant als die ochtend. Frank lust best graag vlees of vis, maar neemt veiligheidshalve toch maar een vegetarische maaltijd: rijst met groenten. Goed te doen.

We rijden nu steeds verder het binnenland in, vlak land wordt heuvels, heuvels worden bergen met bossen. De schade door Agent Orange is nog steeds te zien: kale plekken op de hellingen. We stappen uit bij een klein dorpje van een inheems volkje, de Bru. We zijn nog niet uitgestapt of er komt gelijk een menigte kleine kinderen op ons af die ons verwachtingsvol aankijken. “Picture money, picture money”. En natuurlijk mogen we foto’s maken, maar het wordt nooit meer een spontane foto. Ze poseren echt voor je. En natuurlijk verwachten ze geld. Zodra een medereiziger haar portemonnee pakt om de kids geld te geven, is het dringen geblazen en gaan tientallen handen richting haar portemonnee. Als ze eenmaal het geld in handen hebben is het vechten wie het geld nu eigenlijk mag krijgen. Het begint bovendien ineens te storten. We houden het maar voor gezien en besluiten verder te gaan.

Click to see more photo's We stappen in en rijden richting Khe Sanh Combat Base, het Verdun van de Vietnamoorlog. Geschiedkundig een belangrijke plek om gezien te hebben. Er is een klein museum met wat foto’s en buiten staan een paar gevechtshelikopters opgesteld. Er loopt een man wat medailles en munten te verkopen. Na een half uur hier rondgelopen te hebben stappen we weer in de bus om terug te rijden richting Hué. Onderweg nog een fikse plensbui, zodanig dat de bergen in grijze vlekken veranderen en er weinig meer van het landschap te zien is.

De omschrijving van de tour laat in totaal 12 highlights zien, maar hierin zijn ook inbegrepen het dorpje waar we ontbeten en geluncht hebben, de wegen die we bereden hebben en bruggen die we gepasseerd zijn. Zo kun je natuurlijk snel tot een grote lijst bezienswaardigheden komen…

Om 7 uur zijn we terug in Hué. We gaan eten bij de twee zussen van Minh Coco Mini Restaurant. Het restaurant heeft een leuke atmosfeer en is erg goedkoop. We gaan tenslotte terug naar het hotel en besluiten de dag een dag te noemen.


Dag 15. Laatste dag Hué
Om 8 uur worden wij gewekt door onze piepwekker en om 9 uur checken we uit. We ontbijten bij Minh Coco Mini Restaurant met een pannenkoek en koffie. Daarna steken we de brug over de Parfum Rivier over. Het was onze bedoeling meteen naar de oude citadel te gaan, maar we zien gelijk aan de rivieroever een markt aan onze rechterhand. We besluiten eerst rechtsaf te slaan en de markt op te gaan. Ook hier weer een leuke markt met allerlei verse groenten, kip, vis, etcetera. We zien vrouwen met fietsen aan de hand met aan het stuur en achterop tassen en manden met levende kippen erin. Even verder zien we mensen bezig met het villen van kippen. Ook zien we mensen met schalen met levende kreeften, en emmers met garnalen en vissen erin. Duidelijk wel verse waar dus. Ook stalletjes met horloges, met speelgoed, stalletjes met gerechten en soep…

Click to see more photo's Daarna door naar de citadel. De citadel is opgebouwd uit de keizerlijke stad die enkele km’s groot is, daarbinnen de koninklijke stad van ongeveer 600m x 600m, en daar weer binnen de Verboden Purperen Stad van ongeveer 300m x 300m, alleen toegankelijk voor de concubines van de keizer. Voor toegang tot de koninklijke stad moet je entree betalen. Ook hier weer aparte toegangsprijzen voor toeristen en Vietnamezen. De omwalling van de citadel is nog intact gebleven, een groot deel van de gebouwen binnenin de koninklijke stad echter niet. Het eerste dat we zien nadat we binnengekomen zijn zijn twee mooie grote vijvers waar waterlelies in groeien en vissen in zwemmen, met daartussendoor een doorgang voor de keizer met twee toegangspoorten. Het paleis ziet er wonderschoon uit en is nog mooi bewaard gebleven. De Verboden Purperen Stad daarentegen is, op een paar kleine gebouwtjes na, volledig in de as gelegd, de restanten van de stad liggen ter plaatse in twee grote urnen. Het gebied ligt er verder desolaat bij, overwoekerd door gras en onkruid. Verder naar achteren nog de Tempel van de Literatuur, met mooie mozaïeken, ook mooi bewaard gebleven. Links van het paleis nog een paar kleinere tempels, eveneens goed bewaard gebleven. Het overgrote deel van de citadel is echter in de Vietnam-Amerika oorlog in de as gelegd en is nu een hoop stenen met gras en onkruid. Er is ook een maquette te zien hoe de citadel er in vroeger tijden uitgezien heeft. Ironisch genoeg staan ook van deze maquette niet meer alle gebouwen recht overeind…

We merken dat de tijd vliegt, bovendien moeten we nog wel wat eten voordat de trein ons naar Hanoi zal brengen. We eten een bord rijst met groente en laten ons door twee motortaxi’s naar het hotel brengen om de bagage op te halen. Vervolgens laten we ons per taxi naar het station brengen. Daar is het nog een uur wachten tot de geplande vertrektijd. We horen op een gegeven moment echter dat onze trein 45 minuten vertraging heeft. De trein komt ruim een uur te laat en blijft ook nog aanzienlijke tijd wachten op het station. Onze trein vertrekt in totaal 1,5 uur later dan gepland. De aankomst van de trein was gepland om 5 uur ’s ochtends dus later aankomen vinden wij geen ramp. We delen onze coupé met een Vietnamees en een Japanner en kletsen wat. We krijgen een maaltijd met een stukje vlees, een stukje vis, groenten, saus en rijst. En terwijl wij lekker liggen te slapen, worden wij naar Hanoi gereden.


Dag 16. Hanoi.
Om 4.50 u. gaat de wekker af, het is weer erg vroeg. We pakken de spullen om om 5.30 uur in Hanoi te arriveren. Aldus toch nog een uur vertraging ingehaald! We zijn nog niet uitgestapt of een paar hotelrunners steken borden met namen van hotels omhoog en schieten ons aan. Eentje is wel erg volhardend en blijft ondanks mijn “nee” toch doorgaan. Aanvankelijk werkt het op de lachspieren maar later wordt het gewoon vermoeiend. Ja, we krijgen een gratis lift naar het hotel. Nee, we hoeven de taxi niet te betalen als we het niets vinden. Na enig twijfelen gaan we dan toch maar overstag. Op weg naar de taxi moeten we ons door een mensenhaag worstelen, links en rechts wordt er aan onze mouwen getrokken. Mensen willen onze oude treinkaartjes hebben.

Dan de taxi in. De hotelrunner probeert ons uit te horen over hoelang we blijven, en meer van dat soort gegevens. We houden ons op de vlakte. We stappen uit bij het hotel. Eerst wordt ons een donkere kamer zonder raam aangeboden, en een kamer aan de straatkant met balkon. Frank weet iets van de prijs af te halen. Toch willen we de kamer niet. We lopen naar buiten.

We zijn nog niet op straat of Frank bemerkt dat zijn pak, dat hij aan de buitenkant van zijn rugzak had bevestigd, weg is. Balen! Terug naar het hotel om te kijken of daar het pak misschien achtergebleven kan zijn. Natuurlijk is het daar niet. We proberen met onze allerliefste glimlach de receptionist te bewegen om de taxichauffeur, de hotelrunner of het station op te bellen, zonder resultaat. Nu we “nee” gezegd hebben tegen hun kamer, is het voor hun natuurlijk niet echt interessant om nog moeite te doen. Toch maar een kamer nemen om hun tot enige coöperatie te bewegen? Uiteindelijk besluiten we het niet te doen. Op naar een ander hotel dat in de Lonely Planet een goede recensie heeft, we worden vriendelijk ontvangen met een kopje thee. Pas tegen het middaguur zouden ze in dit gebouw kamers beschikbaar hebben, in een dependance hebben ze nu wel een kamer. Die ziet er echter stoffig en donker uit, we besluiten uiteindelijk om het niet te doen.

Ondertussen komt het verloren pak ter sprake en beveelt de dame ons een kleermaker aan. Ik ga ondertussen nog naar een ander hotel kijken een paar straten verderop. De kamer van dit hotel ziet er netjes uit. We besluiten ‘m te nemen. Ook besluiten we voor de volgende drie dagen een tour te boeken naar Halong Baai. Voor Sapa is dan helaas geen tijd meer over, maar ja we moeten keuzes maken…

Click to see more photo's Vervolgens gaan we op stap het centrum in, op zoek naar een goede kleermaker. We gaan een paar winkels langs, lastig om een zaak naar onze gading te vinden. Sowieso is het duurder dan in Hoi An. Na wat rondshoppen komen we uit op een zaak die ons wel wat lijkt. We laten er een pak voor Frank aanmeten. Nadat we dit achter de rug hebben gaan we ergens lunchen. We degusteren een heerlijke maaltijd: gefrituurde vis met limoensaus en inktvis met ananas in Hanoi Garden. Lekker! Opgefrist door deze heerlijke maaltijd lopen we nog wat rond door het oude stadscentrum met zijn smalle, drukke straatjes en al zijn mensen en brommers die door de menigte heen laveren. Overal smalle huizen die heel diep doorlopen, met halverwege lichtkokers voor de kamers die niet op de straat uitkijken, een bouw die typisch is voor Hanoi. We vereren de tempel midden in het Hoa Kiem meer met een bezoek. Deze Ngoc Son tempel ziet er wel aardig uit, maar de plaats zo midden in dat meer is subliem: goed voor een aantal mooie plaatjes. Deze tempel is door een rode brug, de Huc-brug genaamd, verbonden met het vasteland. Enkele mannen zitten op hun dooie gemak een spelletje te spelen. Aan de overkant van de brug is het Waterpoppen paleis. Wij kopen daar kaartjes voor de voorstelling van 8 uur. De caissiêre probeert ons nog kaartjes voor de voorstelling van 5 uur te verkopen, die reeds 5 minuten eerder begonnen was. Maar wij willen de gehele voorstelling zien. Nadat we de kaartjes gekocht hebben, gaan we nog even zitten op de trappen van het Waterpoppen paleis om uit te puffen. Nadat we weer wat energie bijeengeraapt hebben, gaan we naar het Kangaroo Café om eens wat anders dan noodles of rijst te eten bij het avondeten. Frank neemt een Hamburger de Lot en Meertje neemt roergebakken rundvlees met groenten en rijst. Dit is echt een Australisch backpackerscafé en er komen dan ook veel Ozzies op af. Nadat onze magen gevuld zijn vertrekken we richting Waterpoppen paleis. Eerst horen we een paar muzieknummers in Chinese stijl. Daarna allerlei sketches uit het alledaagse leven van een Vietnamees. Een poppetje die in het Vietnamees de start van de voorstelling aankondigt. Click to see more photo's Dan waterspuwende draken. Poppetjes die rijst plukken in een veld. Poppetjes die op waterbuffels het land bewerken. Poppetjes die eenden vangen, vissen vangen. Vechtende draken en vogels. Mensen in een boot. Mensen die zwemmen. Soldaten in het gelid. Ook de legende van het Hoa Kiem meer wordt uitgebeeld: een schildpad pakt het zwaard af van een man die in een boot zit, en verdwijnt met dit zwaard naar de bodem van het meer. Een erg leuke voorstelling! Aan het einde komen de acteurs, die de touwtjes in handen hebben, achter de schermen vandaan. Het blijkt dat zij ook gewoon in het water staan terwijl ze de stangen waar de poppen aan vast zitten bedienen. Dan lopen we door de avondscene van Hanoi terug naar het hotel. Onderweg zien we mensen op straat noodles eten. De smog van alle uitlaatgassen is goed zichtbaar in het schijnsel van de lantarenpalen. Eenmaal in het hotel pakken we vlug de tassen voor de tour en gaan we daarna naar bed.


Dag 17. Eerste dag Halong Baai.
Om 6.10 uur worden we door de wekker gewekt. Wakkerworden! We doen de gepakte tassen in de flightbags. Het ontbijt is all-you-can-eat, maar veel tijd om van alles te eten is er niet want we hebben haast. We moeten op tijd zijn voor de trip die we vandaag beginnen en die drie dagen zal duren. We checken uit waarna we de bagage voor drie dagen lekker van ons af kunnen schudden en in het hotel achter kunnen laten. Zowel figuurlijk als letterlijk. We lopen naar de plek waar we opgehaald worden, twee straten verder. Een minibusje komt ons ophalen, wij zijn de eersten die instappen. Dan nog door het oude centrum van Hanoi zigzaggen om een paar anderen op te halen en door naar het kantoor van Ocean Travel, onze touroperator die deze trip aanbiedt. Dan stappen we over op een wat grotere minibus.

Click to see more photo's Als we reeds 30 tot 60 minuten onderweg zijn – we hebben Hanoi inmiddels achter ons gelaten – raakt de chauffeur verwikkeld in een verhit telefoongesprek. We horen hem achter in de bus schreeuwen in zijn mobieltje. Hij stopt langs de kant van de weg. We zouden nog twee mensen moeten oppikken die de tour net vijf minuten geleden geboekt zouden hebben. Later zou dat stel het verhaal nog aan ons vertellen, ze hadden aanvankelijk bij het hotel hun paspoorten niet terug gekregen, een heel ander verhaal dus! De gids wil blijkbaar niet toegeven dat er iets fout was gegaan.

Het is drie uur rijden richting Hai Phong, de plaats waar we de boot zullen nemen om de tour te maken. Onderweg wordt er nog 20 minuten gestopt voor een plas- en rookpauze en natuurlijk om ons te verleiden vooral nog wat spullen te kopen bij een winkel die toevallig in de buurt staat. De winkel is een grote hal met tl-licht waar een aantal mensen aan het weven zijn. Er wordt van alles verkocht: kleding, sieraden, souvenirs. Ook Lonely Planet gidsen zijn er te koop, maar we twijfelen aan de echtheid ervan. Na een frisse neus gehaald te hebben, voornamelijk op het parkeerplaatsje voor de winkel, gaan we verder richting Hai Phong. We bereiken een drukke haven met tientallen boten en bootjes en stappen uit de bus. De gehele groep, een elftal, maakt de overstap van de wal naar de boot. We strijken neer op de banken en maken ons klaar van het uitzicht te genieten. Het is echter nogal bewolkt en er hangt een mist. We varen de baai uit, door de mist hangt er een soort mystiek rondom de rotsen die uit het water rijzen. Het landschap van Halong Baai bestaat uit een groot aantal rotsen die uit de zee rijzen, het lijken er wel duizenden. Het is een uitgestrekt landschap van rotsen in het water. Er zijn ook drijvende dorpen – groepen van huizen die drijven op het water. Ook enkele tempels, een tempel gebouwd op een rots, een tempel op een strand.

Er wordt op het water een lunch geserveerd van rijst, frites, spinazie, seafood, gefrituurde vis en kip. We varen wat rond tussen de rotsen en bezoeken twee grotten met druipstenen. De eerste is een kleine grot, de Mekong grot. De tweede heeft veel grotere afmetingen, is mooi verlicht in allerlei kleuren en in de stalactieten zouden verschillende figuren te zien zijn, zoals een tijgerkop. Na de tweede grot eten we nog een ijsje. De gids is flexibel wat tijd betreft, we mogen de tijd nemen. Dan nog een stukje varen. Wat heerlijk, het enige dat we hoeven te doen is de tijd nemen en van de omgeving genieten en relaxen in een luie stoel!

Daarna een frisse duik. We doen een wedstrijdje wie de wildste stunts kan uithalen bij het springen in het water. Sowieso is het de vraag wie het vaakste in het water springt. Ondertussen wordt het donker. We zullen in deze baai blijven overnachten. Romantisch om het hier donker te zien worden. We kletsen wat met elkaar. Om 7 uur ’s avonds dineren we. Het eten lijkt op wat we met de lunch kregen. Na het diner blijven we nog wat napraten. We besluiten vrij vroeg naar bed te gaan: half 10 gaat het licht uit.


Dag 18. Tweede dag Halong Baai.
Midden in de nacht, om half 6, valt de ventilator uit en het wordt snel stikheet in de cabine. Toch weten we na verloop van tijd wel weer in slaap te komen. We hebben geen wekker gezet maar worden toch wakker om 7 uur. Bij het ontbijt kijkt iedereen nog een beetje slaperig uit zijn ogen. Terwijl we wakker zitten te worden vaart de boot naar de aanlegsteiger van Cat Ba eiland. We pakken de spullen en ruimen de cabine op. We verlaten de grote boot en stappen over op een kleinere, waar we nog een uurtje op varen. Daarna leggen we aan op de steiger van Cat Ba eiland.

Click to see more photo's Bij aankomst blijken er slechts 6 fietsen te staan, waar er 11 hadden moeten zijn. Er staan ook nog een paar motorbikes maar die zijn niet van ons. Dus moeten we de 5 km. naar het Nationaal Park te voet afleggen, wat geen straf is gezien de mooie omgeving. We zien een hoop: mooie vlinders, grote spinnen, een krab op ons pad. Ook enkele huisjes in de wildernis. Een slaapplek in een grot. Waterbuffels aan het werk in de rijstvelden. Een schitterende lagoon. Mannen die een huisje aan het afbreken zijn. Ondertussen hebben we het dorp bereikt. We strijken neer bij een tent om iets te drinken.

Hierna gaan we beginnen met de eigenlijke trekking. Het is moeilijker dan ik had gehoopt. Veel steile stukken, heel erg slipperig. Maar de moeite wordt beloond, het uitzicht vanaf de berg is magnifiek. We staan op de resten van een legerplatform dat ooit op de top is geweest. Uitzicht naar alle kanten met zee en rotsen en bossen, schitterend. Dan aanvaarden we de terugtocht naar beneden, via hetzelfde pad. Beneden is een rivier waar ik me op kan frissen, wel erg lekker.

Click to see more photo's Nog een stukje lopen naar het dorp, waar we lunchen. Ondertussen hebben de wolken plaatsgemaakt voor een blauwe lucht en een stralende zon. Met z’n allen lunchen in de tent waar we ’s ochtends een drankje genoten hebben, met rijst, patat, kip, seafood, spinazie, gewokte groenten. Dan gaan we weer 5 km. terug naar de aanlegsteiger, hetzelfde traject als heen. De gids loopt vooruit op de groep en telt geen neuzen. Iedereen loopt de rit op zijn eigen tempo.

Bij de steiger aangekomen is de boot er al. We kopen nog een fles water. Een stel mensen springt het water in, voor een korte frisse duik. Dan varen we weg. Even later leggen we aan bij een drijvend huis annex viskwekerij, om daar in tweepersoons kajaks te stappen. Wat heerlijk is dat, lekker ontspannend! Iemand steekt bij de netten nog een vinger in het water en ja hoor, de vissen komen er allemaal op af. Een man van de groep blijft op de grote boot zitten, lekker handig voor het bewaken van de spullen. Instappen gaat enigszins moeizaam. Dan peddelen we achter de vier andere kano’s aan, langs een rots naar een verlaten strand. Wat een heerlijk en tijdloos gevoel zo op dat meer. We dobberen wat rond op kleine rustige golfjes. We rusten even uit op het midden van het meer en besluiten dan alsnog naar het strand te peddelen. Daar nemen we een heerlijke verfrissende duik. We zien de mooiste schelpdieren op de bodem liggen, in parelmoeren kleuren. Dit is echt een lieflijk mooi verlaten schelpenstrandje. Zo eentje waar misschien wel nooit iemand nog geweest is… Oase van rust. We dartelen wat rond in het water. Na een tijdje gaan we terug naar de kano. We peddelen allemaal achter elkaar aan, terug naar de grote boot.

Click to see more photo's We stappen weer over op de grote boot naar Cat Ba eiland. Op de aanlegsteiger aangekomen stappen we over op een minibus die ons naar het hotel brengt, het 3-sterren hotel Princes. Wij proberen de douche uit, heerlijk! Wat een traktatie na een warme dag. Een uurtje om te douchen, verschonen en relaxen.

We verzamelen om 7 uur bij de receptie van het hotel om naar een restaurant te gaan waar we zullen gaan eten. In het restaurant kijken we verwonderd naar potten met verschillende beesten op sterk water. Wij zitten ons hardop af te vragen wat het voor beesten kunnen zijn. Dan gaan we naar een terras om iets te drinken. We lopen de boulevard nog niet op of een paar Vietnamese dames volgen ons met stoelen en een tafel. Alles wordt gelijk uitgeklapt en de bestelling wordt snel opgenomen. Bij de volgende bestelling gaat er iets mis: er wordt cola besteld maar er komt een kokosnoot! De (duurdere) kokosnoot wordt in rekening gebracht. Ondertussen kunnen we volop genieten van de palen met nepvuurwerk en drie muziekjes die door elkaar heen op de boulevard afgespeeld worden. Na een drankje of wat houden wij het voor gezien en gaan we naar het hotel terug om te slapen.


Click to see more photo's Dag 19. Derde dag Halong Baai.
De wekker gaat om 6.30 u. We kleden ons aan en pakken de spullen in. Het ontbijt is wel erg basic voor een 3-sters hotel: 2 taaie baquettes, 1 banaan, roerei en koffie. We checken uit en stappen in de bus. Blijkbaar heeft de gids zich verslapen: hij komt een paar minuten later binnenstappen, zich verontschuldigend. Na een paar minuten vertrekken we richting aanlegsteiger. Daar stappen we weer op de grote boot, diezelfde als waar we de eerste nacht overnacht hadden. Nog een paar uurtjes varen we rond door een schitterend landschap. Vandaag is het zonnig, dit geeft de rotsen een heel ander uitzicht. Onderweg nemen we nog maar eens een frisse duik.


Click to see more photo's Om 11 uur komen we aan in de haven van Hai Phong en verlaten we dit wonderschone gebied. We wachten nog zo’n 20 minuten op het minibusje dat ons verder gaat vervoeren richting restaurant voor de lunch en vandaar verder naar Hanoi. Het restaurant waar we lunch hebben bereiken we via een brug naar het voormalig eiland waar het restaurant op staat. Als het aan de plaatselijke autoriteiten ligt wordt dit een groot toeristisch gebied met heel veel hotels, restaurants en dergelijke, maar vooral met heel veel hoge gebouwen. De infrastructuur is er in elk geval al. Nadat we de inwendige mens weer verwend hebben aanvaarden we de terugreis richting Hanoi. Onderweg wordt er nog 20 minuten gestopt. In de minibus zien we nog een kersvers bruidspaar op een brommer.

Als we in Hanoi aankomen blijken we bij het reisbureau gedropt te worden, en worden we niet afgezet bij het hotel. In de drukte van de spits zagen ze dat niet zitten. Daar is niet iedereen even blij mee.

Eerst gaan we naar de kledingwinkel waar Frank zijn pak heeft laten aanmeten, om te zien hoe het gaat met het pak. Er blijkt nog wel het een en ander te corrigeren aan het pak, zodat we de volgende dag moeten terugkomen om het daarna aan te passen.

Daarna gaan we terug naar het hotel waar we drie dagen eerder ook overnacht hadden om daar in te boeken. We eten ’s avonds in het Little Hanoi restaurant, gebakken rijst en doe-het-zelf loempia’s. We ontmoeten daar een Duits stel dat we tijdens de Mekong delta reis ook al gezien hebben, hoe toevallig! We praten daar bij, over de avonturen die we op onze reizen beleefd hebben. We lopen nog een rondje langs het meer waar de schildpad het zwaard zou hebben afgepakt en eten nog een overheerlijk ijsje bij een echte ijssalon, met smaken als Baileys en groene thee. Er komt ook een glaasje water bij.

Daarna gaan we terug naar het hotel om te slapen.


Dag 20. Hanoi, tweede dag.

Vandaag onze laatste volle dag in Hanoi, Vietnam. Nu lekker “uitslapen” tot een uur of 8. Na ontbeten te hebben lopen we eerst naar de kledingwinkel, waar we de laatste aanpassingen laten maken op het pak van Frank. De dame van de kledingwinkel vindt het duidelijk niet leuk dat we nog een paar correcties willen laten uitvoeren aan het pak en weet haar gezicht jammer genoeg net niet goed in de plooi te houden. Daarna lopen we langs het trottoir totdat we een motortaxi zien die zijn diensten aanbiedt. Het duurt even voordat we een motortaxi zien. In de tussentijd krijgen we steeds meer de indruk dat we gevolgd worden door een oude man die zich steeds achter ons houdt. Als wij langzamer gaan gaat hij ook langzamer, als wij stoppen stopt hij ook, als wij een winkel binnengaan vindt hij die ook zogenaamd interessant enz. Als we hem duidelijk maken dat hij weg moet gaan doet hij dat ook zonder enig commentaar.

Click to see more photo's Daarna vinden wij vrij snel een brommer die ons wel naar het mausoleum van Ho Chi Minh en de One Pillar Pagoda wil brengen. Met wat onderhandelen halveren we de prijs en na tien minuten crossen en scheuren door de stad staan we er. Het mausoleum van Ho Chi Minh en het museum van Ho Chi Minh blijken gesloten. De One Pillar Pagoda is een olijk klein gebouwtje met een trap ernaar toe dat inderdaad op één pilaar midden in een vijver staat. Na een tijdje gaan we verder naar de Temple of Literature. Voordat we naar binnen gaan kopen we een fles water. Als bonus krijgen we gelijk een aanbieding om met de brommer voor “slechts” 50.000 Dong per persoon naar het Museum of Ethnology te gaan, dat betekent: 50.000 heen en 50.000 terug per persoon. Voor dat geld wachten ze dan wel voor het museum. We kopen de fles en zeggen dat we er in de tempel nog over na zullen denken.

De tempel is een oase van rust in een drukke stad en we spenderen er dan ook flink wat tijd. Mooie vijvers en tuinen met mooie bomen erin die alleen al de moeite waard zijn. De tempel is in zijn stijl behoorlijk Chinees beïnvloed.

Als we de tempel verlaten is het etenstijd, we rammelen van de honger. We gaan naar een goede tent in de buurt: Koto genaamd. Dit is een restaurant waar straatkinderen een vak in de horeca leren en opvang krijgen. Hier geen televisieprogramma eromheen. Het is duidelijk dat de kinderen ontzettend trots zijn op wat ze doen, ze doen echt hun best om een zo goed mogelijk gerecht en service op tafel te zetten. Het eten is heerlijk en zeer mooi geserveerd.

Click to see more photo's Na vervuld te zijn gaan we verder richting Museum of Ethnology, uiteraard hebben we eerst flink wat onderhandeld over de ritprijs. In het museum veel foto’s van allerlei bergvolkeren. Ook uitleg over de talen die ze spreken, de gebieden waarin ze wonen, hun leefgewoonten, ambachten, enzovoorts. Ook voorwerpen van allerlei volkeren en uitleg over klederdracht en dergelijke. Een zaal met keramiek, waar er wel meer van te vinden zijn in musea, met uitleg over fabricatie procedures en dergelijke. Buiten is een paviljoen waar allerlei huizen zijn nagebouwd, dit is het indrukwekkendste van het museum. Een Thais huis met een heel hoog puntig dak. Een graf van een bergvolk met allerlei vruchtbaarheidssymbolen erop, beelden van zwangere vrouwen en copulerende paren. Een heel lang huis op palen gebouwd. En nog een paar andere huizen.
Hierna houden we het voor gezien. We gaan naar buiten. De man die ons naar het museum had vervoerd is inmiddels weg, maar er staan wel andere motor- en autotaxichauffeurs om ons naar de stad terug te brengen. We onderhandelen met allebei en komen tenslotte met z’n tweeën achterop één brommer terecht. Even uitpuzzelen waar je je voeten moet laten maar het is wel te doen. Via wat omwegen vanwege de drukke spits komen we toch weer in de stad uit. Het pak van Frank is klaar, het ziet er erg mooi uit. Na een korte tussenstop in het hotel om het pak neer te leggen daar gaan we een paar straten verder om lekker te gaan eten in Hanoi Garden, het hotel waar we de eerste dag onze lunch genoten hadden. Frank neemt opnieuw de inktvis in ananas en Meertje neemt gefrituurde vis in sinaasappelsaus. Het is weer heerlijk. We zitten heerlijk buiten te dineren en te genieten van de zwoele avondlucht. We zitten ook de vakantie te overdenken, kiezen een leukste stad uit, een beste hotel, een beste restaurant, etc.

Na de tong gestreeld te hebben gaan we nog even de benen strekken. Allengs merken we dat het steeds drukker wordt. De straten zijn overvol als we een markt naderen waar van alles verkocht wordt: horloges, kleding, schoenen, noem maar op. Een Vietnamese jongen knoopt een praatje met ons aan, de gebruikelijke vragen, waar we vandaan komen, hoe lang we al in Vietnam zijn, waar we geweest zijn, waar we nog heen gaan, wat we doen in het dagelijks leven. Uiteindelijk blijkt hij toch weer wat van ons te willen: een donatie voor een goed doel. Of zou hij het toch voor andere doeleinden willen gebruiken? Hij krijgt niets van ons. Wij lopen door. Veel verkopers met ballonnen, fluitjes, propellertjes die licht geven als je ze ronddraait, apparaatjes waar steeds hetzelfde muziekje uitkomt. En veel speelgoed. Veel ouders met hun kinderen met de net gekochte prullaria. Het is werkelijk een drukte van belang. Na een hele tijd zo rondgelopen te hebben in deze mensenmenigte besluiten we toch maar terug te gaan naar het hotel, hoe vrolijk de sfeer ook is op straat. Onze benen raken toch wel wat vermoeid. De hotelier weet ons te vertellen dat er een festival aan de gang is dat speciaal voor kinderen is. Eenmaal op onze kamer pakken we grondig de tassen en gaan we naar bed.


Dag 21. We aanvaarden de terugreis.

We pakken de allerlaatste spullen in en checken de hotelkamer goed. We hebben alle tijd, we zullen pas om half 2 het luchtruim kiezen. We werken rustig nog ons ontbijt naar binnen. Het is wel “all you can eat” maar we hebben niet heel veel trek. Daarna checken we uit en laten de hotelier een taxi opbellen. De taxi is er binnen een oogwenk. Binnen drie kwartier worden we naar de luchthaven gebracht. Het inchecken kost wel wat tijd, ondanks het feit dat wij aan een expresbalie mogen inchecken omdat we al via internet hadden ingecheckt. We wisselen de overgebleven Dong om in dollars en passeren de douane. We vermaken ons nog een kwartiertje in de tax-free winkels en gaan aan boord. We stijgen op, om via een tussenstop van 6 uur in Singapore verder koers te zetten naar Amsterdam, waar we de volgende ochtend zullen aankomen.

Tekst: Frank Hallie en Meertje Heierman
Foto's: Frank Hallie
Uitgetikt door Meertje Heierman
Opmaak door Frank Hallie

Overnachtingen:
Ho Chi Minh Nga Hoang
Heel behoorlijk hotel, in ieder geval schoon. De grootste kamers zijn de 1US$ meer dan waard. Het is er ook heerlijk rustig, en dat is een hoop waard in Ho Chi Minh. Kamers hebben Airco, geen overbodige luxe! Ontbijt is inclusief en ook goed en niet te weinig
Nah Trang
 Phong Lan Hotel
Perfect hotel, de familie is verschrikkelijk vriendelijk en helpen je met alles. Ontbijt kost 1US$ p/p extra, maar is het meer dan waard en wordt geserveerd wanneer je wilt en bestaat uit een banana pancake, de beste die we in heel Vietnam geproefd hadden, vers fruit en koffie of thee. Kamers zijn schoon en hebben airco.
Hoi An
 Hoi Pho
Goedkoopste hotel op onze reis, maar de concurrentie is dan ook moordend in Hoi An. Kamers zijn ruim, rustig schoon en hebben zowel fan als airco, zonder airco kost de kamer 6US$. Personeel zeer behulpzaam en vriendelijk.
Hué
 Binh Duong Hotel
Heeft meerdere vestigingen. Twee aan dezelfde steeg. De III vestiging is luxieus met e-mail en pc in de kamer en balkon, maar dat vonden wij overdreven. De I vestigging is meer basic en de hal ziet er een beetje sjovel uit, dat geldt niet voor de wat duurdere kamer in deze vestiging, die zijn prima en hebben airco en plafond fan! Ontbijt is exclusief, maar niet echt duur.
Hanoi
 Camelia III Hotel
Hoewel gerund door de staat, is het personeel toch heel behulpzaam en zijn de kamers dik in orde en net. Airco is inclusief. Er is ook een all-you-can eat breakfast, wat inclusief is.
In Hanoi hebben we het langst gezocht naar een goed hotel, we kwamen eerst terecht in een state-runned hotel, Green leave city of iets dergelijks, de kamers zijn donker, geluidruchtig en nog duur ook, het personeel is niet behulpzaam en wordt zelfs kwaad als je na de bezichtiging weer vertrekt. Dit hotel zit 1 a 2 blokken van Camelia III Hotel vandaan op dezelfde straat. Niet doen dus!
Daarna kwamen we terecht in Manh Dung, hoewel het personeel idd erg vriendelijk is, zijn ze erg duur. Daar krijg je vervolgens een kamer voor die klein en niet echt schoon is.

Tours/Trips:
Mekong Delta Delta Travel
Ligt midden in de backpacker area, deze organisatie had als enige de optie om met de boot naar het gebied te gaan, wat het zeker waard is, anders zit je meer in de bus dan op de boot. Het hotel onderweg is prima in orde en schoon.
Nha Trang Koraal Rif
 Blue Diving Club
Goed georganiseerd en goed materiaal, maaltijden aan boord zijn dik in orde. De prijs behoort tot de goedkoopste. Fun dives zijn met lokale Vietnamese dive masters, die toch het gebied het beste kennen. Engels van de Dive Masters is prima. Ook het snorkelen was prima in orde, niet aan tijd gebonden. Tevens beschikken ze over duikbrillen op sterkte.
My Son
 Geboekt bij ons hotel
Er zijn basicly twee tours te boeken, sommige bieden maar een optie aan. De prijzen waren niet bepaald overal gelijk. Shop dus around. De vroege optie is de beste, het is even doorbijten maar je bezoekt My Son in alle rust, wat absoluut de moeite waar is. Het is namelijk niet zo groot en daardoor al snel veel te druk. Wij waren tevreden met onze tour, onze gids was goed en wist veel.
Hué graftombes
 Stop & Go Cafe
Beste manier om de tombes te zien is absoluut per motor en niet per boot die men je graag aanbiedt als de beste optie. Toch hoorden wij verschillende keren dat dit geen goede optie was, dus vandaar dat we op zoek naar de motor tour zijn geweest. Iets moeilijker te zoeken, maar ze zijn te vinden. Bij het stop&go cafe konden we gewoon melden welke dingen we wilden zien en wat niet, vervolgens wordt de prijs van te voren bepaald. De tour duurt dan iets meer dan een halve dag. Gids gaat helaas niet mee de tombe percelen op. Maar met een LP aan de hand heb je genoeg info en kun je wel alle tijd nemen.
Demilitairized Zone
 Binh Duong Hotel
Deze tour is zo'n beetje overal hetzelfde en je komt allemaal in dezelfde bus terecht. Je hebt een 6/7&8 US$ tours, die van 6 is maar een halve dag waarbij je het grootste gedeelte onderweg bent. De 7 en 8 verschilt in zoverre dat je op de zelfde plaatsen komt, maar dat de mensen die 7US$ hebben betaald bij de Khe Sanhn aan de poort mogen wachten en de anderen naar binnen gaan. De helft van de punten die ze in hun folder opnoemen is nauwelijks noemenswaardig en kom je langs of rij je overheen.
Toch lijkt ons de motor tour niet zo geweldige optie omdat het een flink eind is naar de DMZ vanaf Hué.
Let op!Je bezoekt ook een hilltribe, zowaar geen verkoopshow, maar wel kinderen die te hebberig op geld zijn. Je moet betalen voor een foto, maar als je je portemonnee pakt komen ze als een zwerm irritant naar je toe en grissen je portemonnee zowat uit je hand als je deze niet hoog genoeg houdt. Als je dus foto's wil maken zorg voor wat muntjes los in je zak en maak gelijk aan het begin de foto's.
Halong Bay
 Ocean Tours
Niet zo geweldig als iedereen zegt. Maar nog steeds niet verkeerd. Wel was iedereen bij onze trip het eens dat met een paar kleine dingen de tour perfect zou zijn.
Onze kritiekpunten waren namelijk dat de gids slecht Engels kon en belangrijke informatie zoals materiaal voor trips niet vermeldde, zoals schoenen en insektenrepellant. Ook raakten we een uur kwijt omdat we na 40 min. rijden vanaf Hanoi weer terug moesten, omdat ze gewoon twee reizigers vergeten waren op te halen. Vervolgens werd ook daar nog een smoes over verteld, dat ze pas net geboekt hadden. Erg jammer!
Tevens waren er te weinig fietsen op een plaats, waardoor we een stuk moesten lopen, niet super erg, maar erg slordig! Het eten op de boot en aan wal was dik in orde! De kamers op het eiland waren perfect. De hutten waren ook in orde, maar wel erg warm

Eetgelegenheden:
Ho Chi Minh Asian Kitchen
Midden in het backpackers gebied, wel touristisch, maar het eten is er dik in orde! noodles op z’n Singaporees, erg lekker. Ook de fruitshakes zijn niet te versmaden.
The Original Bodhi Tree
Een restaurant waarvan de winst besteed wordt aan de opvang van straatkinderen. Eten is in orde
Pho Bo
Goede noodle soup, wel wat duurder dan in de LP, die slechts 7 maanden oud was.
Can Tho Phuong Nam
Heerlijke zoetwaterslang (smaakt als goed gekruide kip) en zeetong. Leuk uitzicht, bediening is wel wat laks. Onze drankjes zien we nooit, maar gelukkig ook niet op de rekening. Ook dessert wil maar niet lukken.
Nha Trang
 Truc Linh
Dit is echt een fijnproevers maaltijd. Ga absoluut voor de BBQ visschotel. Ook de groenten zijn heerlijk klaargemaakt, ze zijn niet kort gesneden, en heel kort gebakken in echt goede olie. De schaal- en schelpdieren zijn echt heel bijzonder, mosselen, reuzengarnalen, nog vele andere schelpdieren, vis… De mosselen bijvoorbeeld smaken hier heel anders dan in Nederland. En de inktvis is ook heerlijk! Ook de fruitshakes zijn zeer goed! Zeker de mixed en de ananas behoren tot de beste fruitshakes van Vietnam.
Café des Amis
Goede toko voor vietnamese schotels voor backpackerprijzen. Ook ontmoet je hier andere backpackers, verwacht echter geen locals.
Hoi An
 Café des Amis
Zeer goed eten, maar ga er 's avonds naar toe!
Miss Ly Cafeteria 22
Heerlijk eten uit de streek, zeer veel en goede specialiteiten uit de omgeving van Hoi An
Café Bobo
Goede toko voor ontbijt en vietnamese schotels voor backpackerprijzen
Hué
 Lac Thien
Beheerd door een dove man, die zeer enthousiast is en je hart raakt, je krijgt ook nog een mooie opener als souvenir mee. Het eten is er ook prima
Lac Thanh
Pal naast Lac Thien, ook door een dove man. Dit schijnt de eerste te zijn, maar wij vonden deze iets minder enthousiast. Maar toch was het een leuk mannetje.
Mandarin Cafe
Staat goed in de LP, en dat is soms erg slecht voor een tent. Het eten is in orde, maar zeker niet speciaal.
Minh & Coco Mini Restaurant
Zowel voor avond eten als ontbijt goede plek, zusjes zijn zeer aardig en het eten is in orde, bovendien zitten er ook genoeg locals.
Stop & Go
Gegeten omdat we daar ook de tour geboekt hadden en dus automatisch daar lunchte, was in orde maar geen hoogvlieger.
Hanoi
 Little Hanoi
Meerdere vestiggingen, eten is prima, maar wel erg touristisch
Koto
Dit is een restaurant waar straatkinderen een vak in de horeca leren en opvang krijgen. Hier geen televisieprogramma eromheen. Het is duidelijk dat de kinderen ontzettend trots zijn op wat ze doen, ze doen echt hun best om een zo goed mogelijk gerecht en service op tafel te zetten. Het eten is heerlijk en zeer mooi geserveerd.
Perfect!
Hanoi Garden
Niet het goedkoopste, maar wel zeer goed! Het extra geld dubbel en dwars waard! Lekker eten, mooi geserveerd!
Kangaroo Cafe
Lekker Westers eten, als je het Vietnamees een keer zat bent, maar ook de Vietnamese schotels zijn in orde. De plaats om andere reizigers te ontmoeten!

Legal Notes
© 2006 Frank Hallie - Amsterdam
Animated flags has been provided by www.3dflags.com. You'r not allowed to download them from this site, go to 3dflags.com instead.